Sinds een paar dagen ben ik in Kampala, waar ik een maand met het team van ZOA Oeganda zal werken.

De WK-finale moet hier natuurlijk ook aanschouwd worden. Met mijn collega’s zoeken we een gezellige plek uit om de wedstrijd te kunnen kijken. Uitgedost in oranje installeren we ons voor een groot scherm buiten bij een restaurant in de stad. Halverwege de wedstrijd horen we een harde explosie. Even zijn we ongerust, maar er lijkt uiteindelijk niets aan de hand te zijn.

Deze morgen wordt duidelijk wat er gebeurd is: bomaanslagen. Meer dan 70 doden. De bommen werden voor de grote schermen geplaatst in restaurants waar voetbalfans de wedstrijd volgden. Een van de restaurants is schuin tegenover de onze. De plek is bekend is bij mijn ZOA-collega's en zelfs even in overweging genomen voor die avond. We zijn dankbaar dat wij veilig zijn, maar tegelijkertijd ontzettend geschokt door het tragische nieuws.

Teleurstelling overheerste gisteren na het verlies van Nederland. Maar vandaag lijkt dit ineens zo onbelangrijk, zo betekenisloos. 11 juli 2010 is niet meer alleen de dag dat Nederland voor de derde keer de WK-finale verliest. Het is vooral de dag dat veel families geconfronteerd worden met het verlies van een dierbare. Onwerkelijk en onbegrijpelijk.

http://www.nrc.nl/buitenland/article2579920.ece/74_doden_bij_aanslag_in_Oeganda